Alle tijden zijn GMT + 1 uur




Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 1 bericht ] 
Auteur Bericht
BerichtGeplaatst: 25 feb 17 21:14 
Offline
lid

Geregistreerd: 25 feb 17 20:52
Berichten: 1
Hallo allemaal,

Al een jaar of 20 ben ik bang voor ... en dan vooral de dreiging bij anderen om het te moeten gaan horen of zien vind ik ondraaglijk. Ik ben er zelf ook wel bang voor bij mezelf, maar het overheerst vooral bij anderen. Het feit dat we met ons gezin middenin een buikgriep zitten en ik gek word van de stress, heeft me aan het googelen geslagen en daardoor belandde ik hier.
Het is niet zo erg dat ik bijvoorbeeld vermijd om naar mijn werk te gaan, maar bepaalde situaties waar de dreiging groot en waar ik ook moeilijk kan ontvluchten,naar de huisartsenpost of in een vliegtuig,of in de buurt van dronken mensen, is verschrikkelijk. Ook bij de dreiging op tv raak ik enorm in de stress, ik krijg het heet, en mijn hart gaat als een razende tekeer.
Als ik het heb zien gebeuren blijft dit jaren op mijn netvlies. Ook heb ik er wel eens nachtmerries over.
Geen idee wat de oorzaak is trouwens. Ik kan me geen traumatische ervaring herinneren, behalve de keren dat ik het heb moeten zien/horen bij mensen.

Omdat ik mijn leven er minimaal op aanpas, en nog wel bijna overal naartoe ga (een boottochtje sla ik toch echt af), heb ik het altijd maar zo gelaten. Maar op dit moment wordt ik zo nerveus ervan, dat ik vind dat er toch iets aan moet gebeuren.

Mijn dochter van 4 heeft net een mega buikgriep gehad met alles erop en eraan. Vervolgens was ik aan de beurt en mijn man , wij allebei gelukkig alleen diarree. Het gekke is dat toen ik alleen met haar was tijdens die bg, de spanning erg hoog was, maar ik wel heb kunnen handelen. Maar toch (het was ook niet de eerste keer dat een van onze dochters ziek was) helpt me dat dan niet om er beter tegen te kunnen. Volgende dag was mijn man thuis en gebeurde het weer, en was de stress er gewoon weer opnieuw en moest mijn man alles daaromheen regelen en was ik het liefst naar buiten gevlucht. Nu heeft dus alleen de andere dochter van 6 het nog niet gehad en zit ik constant de dagen te tellen hoe groot de kans is. Met deze spanning zit ik nu een dag of 10 met constant een bonkend hard en een knoop in mijn buik. Ik hoop zo dat zij het niet nog krijgt. Ik zie er ook erg tegenop om weer met de auto op vakantie te gaan met de kinderen. (deze week hebben we een paar dagen weg gepland wat zo'n 4 uur rijden is.....)

Dus nu wil ik er toch echt wel eens vanaf geraken. Ik zag dingen over confrontatie therapie. Dat je het dus moet zien/horen. Dat wil ik dus echt niet. Ik heb het ook al best vaak meegemaakt en dat heeft de angst echt niet minder gemaakt, misschien bouwt het wel alleen maar meer op.

Nou een lang en misschien onsamenhangend bericht, maar de eerste stap gezet. Hopelijk vind ik hier de volgende stap. Suggesties zijn van harte welkom!


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 1 bericht ] 

Alle tijden zijn GMT + 1 uur


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 12 gasten


Je mag geen nieuwe onderwerpen in dit forum plaatsen
Je mag niet antwoorden op een onderwerp in dit forum
Je mag je berichten in dit forum niet wijzigen
Je mag je berichten niet uit dit forum verwijderen

Zoek naar:
Ga naar:  
cron
Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Group
phpBB.nl Vertaling
[ Time : 0.031s | 11 Queries | GZIP : Off ]

De website van Stichting Emetofobie is gemaakt door:
Web-Wise