Alle tijden zijn GMT + 1 uur




Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 1 bericht ] 
Auteur Bericht
BerichtGeplaatst: 15 feb 18 22:21 
Offline
lid

Geregistreerd: 14 feb 18 23:29
Berichten: 16
Hallo allemaal,

Ik ben Kim en ik ben 19 jaar oud. Ik weet ongeveer 3 maand dat ik emetofobie heb. Zo lang als ik me kan herinneren heb ik een enorme angst voor braaksel. Ik heb niet alleen de angst dat ik zelf moet braken, maar ik heb ook de angst om het bij anderen te zien.

De angst belemmerd mij heel erg in mij sociale leven. Mijn vriendinnen gaan elk weekend uit. Ze vroegen mij in het begin ook steeds mee, maar ik kon en durfde het niet vanwege mijn angst. Het idee dat ik 's nachts de stad in moet met allemaal dronken mensen om mij heen is vreselijk. Nu word ik eigenlijk nooit meer mee gevraagd. Ik weet niet of ik hier opgelucht over moet zijn of dat ik me er rot door moet voelen. Het is fijn dat ik nu geen smoesjes meer hoef te verzinnen en aan te moeten horen dat ik een spelbreker ben of dat ik saai ben, maar het is ook niet fijn dat ik mezelf zo buitensluit. Zo heb ik verhalen genoeg over hoe mijn angst mijn leven belemmerd.

Het is heel moeilijk dat mensen om mij heen mij niet snappen. Mijn moeder weet ervan maar die denkt zolang dat Kim lacht dan zal het vast wel goed gaan. Ik kan het haar ook niet schuldig nemen, want ik praat nooit echt over mijn gevoel. Ik ben een echte binnenvetter en dat maakt het er echt niet makkelijker op. Mijn zus die heeft ook jaren lang emetofobie gehad, maar die is er door hulp redelijk vanaf gekomen. Vraag maar niet hoe, als ik de verhalen van haar hoor hoe ze haar geholpen hebben. Zo moest ze van een psycholoog op een bureaustoel gaan zitten en rondjes draaien zodat ze de misselijkheid zou opwekken. Ook kreeg ze een dvd mee en daar stonden allemaal filmpjes op van brakende mensen. Deze behandel methodes gaan mij veel te ver, maar ik ben er wel bewust van dat ik zonder hulp nooit van mijn angst af kom.

Dit klinkt misschien raar maar ik heb liever twee gebroken benen dan een psychisch probleem. Mensen snappen en begrijpen je pijn wanneer je twee gebroken benen hebt. De beperking is namelijk te zien. Een psychisch probleem is moeilijk te begrijpen voor mensen die het niet ervaren, ze kunnen de beperking namelijk niet zien. Bij veel mensen geldt zolang de pijn niet te zien is, is het er vast niet. Maar ik weet wel beter...

Bedankt voor het lezen van mijn verhaal!

Groetjes,

Kim


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 1 bericht ] 

Alle tijden zijn GMT + 1 uur


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 21 gasten


Je mag geen nieuwe onderwerpen in dit forum plaatsen
Je mag niet antwoorden op een onderwerp in dit forum
Je mag je berichten in dit forum niet wijzigen
Je mag je berichten niet uit dit forum verwijderen

Zoek naar:
Ga naar:  
cron
Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Group
phpBB.nl Vertaling
[ Time : 0.028s | 11 Queries | GZIP : Off ]

De website van Stichting Emetofobie is gemaakt door:
Web-Wise